Vanwege een verkeersongeluk eind jaren 80 heb ik rugletsel opgelopen waardoor ik in een rolstoel ben beland. Vanaf het begin was continentie een groot probleem, zelfs gedurende de eerste 12 weken toen ik na het ongeluk aan bed gekluisterd was. Dat je controle hebt over wanneer en waar je naar de toilet gaat, heb ik altijd voor lief genomen. Ik kwam er snel achter dat, tot je controle hebt over je blaas, het letterlijk controle heeft over jou!
Tijdens mijn revalidatie in een centrum als fulltime rolstoelgebruiker, moest ik weer de simpelste, dagelijkse taken leren die voor ons zo vanzelfsprekend zijn. Ik heb geluk gehad dat ik de keuze had tussen verschillende opties en besloot al snel om niet over te gaan op een urineopvangzak gekoppeld
aan een verblijfskatheter of een condoomkatheter. Vrijheid in keuze van gebruik van medische hulpmiddelen is voor mij erg belangrijk. Het gaf mij het gevoel om niet afhankelijk te zijn van alle medische middelen, tenminste op sommige momenten.
Gedurende de laatste weken van mijn revalidatie heb ik geleerd mijzelf te katheteriseren. Ik begon met behulp van een PVC-katheter met gel (wat een rommelig geheel kan geven) mijn blaas te ledigen in een opvangzak (die hopelijk niet lekte), die daarna werd weggegooid door een verpleegkundige. Dit was gemakkelijk omdat ik in het ziekenhuis alle faciliteiten en alle tijd van de wereld had. Als ik hulp nodig had, was de verpleegkundige snel bij me.
Vanaf dat moment begonnen de problemen. Eénmaal in de rolstoel ging ik verder met dezelfde katheterisatiemethode maar vond het erg moeilijk om een katheter in te brengen (soms kwam er bloed mee). Het heeft verscheidene weken geduurd voordat een arts, die dit probleem eerder was tegengekomen, mij vertelde dat tijdens katheteriseren vanuit een rolstoel een andere houding nodig is (voeten van de voetensteun om de urethra te strekken of loodrecht voor de meeste van ons niet-medici). Plotseling moest ik er ook aan denken om genoeg katheters, gel, opvangzakken, desinfecterende doekjes en nog veel meer spullen mee te nemen. En niet te vergeten de tijd die je nodig hebt om een geschikt toilet te vinden, hetgeen niet zo gemakkelijk was als in het ziekenhuis en bijna onmogelijk was in de grote boze wereld.
De eerste dagen werd ik getroffen door urineweginfecties, waarvan de eerste tekenen waren: de aandrang om vaak naar het toilet te gaan en het verlies van urine voordat ik bij het toilet was.
Enkele maanden na mijn ontslag uit het ziekenhuis maakte ik tijdens een toevallige ontmoeting met een andere rolstoelgebruiker in een locale bar kennis met LoFric® katheters. Ik kan niet anders zeggen dan dat geen enkel ander product zo'n ingrijpende verandering in mijn leven heeft veroorzaakt! Ze hebben de tijd op het toilet verminderd (ongeveer 10 minuten per bezoek in die tijd) maar ook mijn urineweginfecties zijn verholpen. Een extra voordeel is dat gecoate katheters geen viezigheid achterlaten op je kleding wat normaal gesproken een feit is bij het gebruik van gel.
Onnodig om te zeggen maar zo waren er nog veel meer beproevingen in de eerste paar jaren na mijn ongeluk. Met een positieve houding en een beetje geluk kun je in de meeste gevallen een bevredigende manier vinden om ze uit te zoeken. Ik vraag me af of ik misschien een boek moet schrijven met de volgende titel 'Wist ik toen maar wat ik nu weet!'. Sinds ik in de wereld van gehandicapten terecht ben gekomen, heb ik veel geleerd; door de jaren heen heb ik letterlijk 'het wiel opnieuw uitgevonden'. Ironisch genoeg heeft een toevallige ontmoeting in een bar mij in contact gebracht met de LoFric katheters in plaats van de vele honderden gezondheidszorgdeskundigen die ik met de jaren heb gezien.